ولايت پيامبران و امامان به جامعه مؤمن ، رنگ ايمان مىبخشد و عمل به تعاليم اولياى خدا را براى آن آسان مىگرداند و به جامعه امكان حركت در پى اين الگوها و شخصيّتهاى خدايى و پيروى از آنان را مىدهد . بعلاوه اين گونه رهبرى ، گلزار عشق به خدا را در دل مردم آبيارى مىكند و آن را از پژمردگى و افسردگى در امان مىدارد ، چرا كه دوستى و محبّت اولياى خدا از محبّت خداوند سر چشمه مىگيرد ، همچنان كه جويبارها از چشمه‌اى جوشان . حتّى مىتوان گفت كه محبّت اولياى خدا امتداد محبّت خداست ، البته شواهد و نمونه‌هاى فراوانى مىتوان براى اين سخن ارايه داد . چگونه شخصى مىتواند ادعاى خدا دوستى كند امّا كسى همچون امام زين العابدين عليه السلام را كه با عبادت و تهجد به درگاه خداوند ، در عشق خدا غرق شده است ، دوست نداشته باشد ؟ ! آيا مگر خداوند نفرموده است : ( قُلْ إِن كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ ) « 1 » . « بگو اگر مرا دوست داريد ، از من پيروى كنيد تا خداوند دوستتان بدارد . » اينك بياييد تا جرعه‌اى از اين چشمهء جوشان عشق خدا بر داريم . . . بياييد بيش از گذشته دوستان خدا را دوست بداريم ، باشد كه دلهاى ما از هواهاى دنيوى و از محبّت مردم ناپاك و پست ، پاك و پاكيزه گردد . . .

--> ( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 31 .